Łańcuch wyrazów

Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Zadajemy uczestnikom tej zabawy konkretny temat – np. miasta. Pierwsza osoba zaczyna, mówiąc nazwę dowolnego miasta. Kolejna musi znaleźć nazwę zaczynającą się na ostatnią literę poprzedniego. Kto się pomyli odpada. Na odpowiedź każdy uczestnik ma np. 15 sekund.

Inny wariant gry. Dzielimy uczestników na mniejsze grupy. W nich muszą w ciągu krótkiego czasu stworzyć jak najdłuższy łańcuch takich wyrazów.

You may also like

Dotykowe memory

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 4]

Uczestnicy zabawy stają w kole, twarzami na zewnątrz. Można też zasłonić im oczy. Prowadzący podaje po kolei, wcześniej przygotowane, przedmioty pierwszej osobie. Ta po ich „obejrzeniu” rękoma podaje je dalej. Gdy wszystkie rekwizyty wrócą do prowadzącego – ten daje znak i uczestnicy rozchodzą się. Ich zadaniem jest zrobić listę rzeczy jakie mieli w rękach.

Za pamiętanie jednego przedmiotu we właściwej kolejności – 2 pkt

Za pamiętanie jednego przedmiotu w niewłaściwej kolejności – 1 pkt

You may also like

Scenki z kapelusza

Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Przygotowujemy wcześniej, bądź wymyślamy wspólnie z uczestnikami różnego rodzaju „zadania”. Będą to zdania typu:

  • Rzeczy jakich nie życzymy podczas urodzin
  • Słowa, które możesz skierować do swojego psa, ale nie nauczyciela
  • Co w tym momencie myśli sobie prowadzący
  • Gdyby zwierzęta potrafiły mówić

Zadaniem uczestników jest odpowiedź na pytanie, bądź dopowiedzieć kwestię. Na jedną „scenkę” może oczywiście przypadać wiele odpowiedzi. Będą to zazwyczaj pojedyncze zdania. Zabawę można rozgrywać jako rywalizację dwóch grup, bądź po prostu jako przerywnik.

You may also like

Tylko pytania

Click to rate this post!
[Total: 2 Average: 4.5]

Gra została zaczerpnięta z brytyjskiego programu telewizyjnego.

Grupę dzielimy na dwie drużyny. Wspólnie wymyślamy jakąś scenkę, bądź miejsce np. Titanic tuż przed zderzeniem się z górą lodową. poczekalnia do psychoanalityka itd.

Z każdej ekipy na „scenę” wychodzi po jednej osobie. Ich zadaniem jest prowadzenie dialogu. mogą jednak mówić tylko za pomocą pytań. Gdy ktoś za długo będzie się zastanawiał, bądź się pomyli – odpada z gry i jego miejsce zajmuje kolejna osoba.

Tak można grać np. do momentu, gdy któraś grupa wykorzysta już wszystkich swoich zawodników.

Zobaczcie jeden z odcinków, w tym wypadku wersji amerykańskiej

You may also like

Rysowanie na żądanie

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 5]

Uczestnicy siedzą przy stole, a przed nimi leżą kartki i ołówki. Wszyscy (oprócz prowadzącego zabawę) mają zawiązane oczy. Zadaniem uczestników jest narysować np. świnię, ale w kolejności podawanej przez prowadzącego.  Następnie prowadzący czyta instrukcję, czekając po każdym poleceniu aż uczestnicy je wykonają.

Polecenia: najpierw narysujcie ogon, teraz głowę, przednią łapę, korpus, tylną nogę, oczy, drugą tylną nogę, drugą przednią łapę; uszy.

Na koniec wszyscy zdejmują opaski i sprawdzają jak wygląda ich dzieło!

Materiały:

  • chustki do zawiązania oczu
  • kartki
  • ołówki/długopisy

You may also like

Żywe liczby

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 4]

Uczestnikom rozdajemy ponumerowane karteczki na sznurku – każdemu po jednej, tak aby mogli je sobie zawiesić na szyi. (Najlepiej, aby w grupie była parzysta ilość osób – jeśli nie jest, niech prowadzący też uczestniczy w grze).

Zadaniem graczy jest ustawianie się w pary, w trójki tak, aby sprostać wymaganiom prowadzącego np.

  • grupa ma ustawić się od najmniejszej liczby do największej
  • pary mają powstać z osób z numerkami parzystymi
  • mają powstać pary mieszane (nieparzyste z parzystymi)
  • pary, w których jedna liczba jest o 3 (o 1 lub 2 lub 4 obojętnie) większa od drugiej (można potem poprosić o pary, w których jedna liczba jest o 3 mniejsza od drugiej i tak sprawdzić spostrzegawczość uczestników)
  • pary łączą się tak, aby po dodaniu ich liczb otrzymać 12 (albo 18,25,15 itp.) – można wykorzystać mnożenie, odejmowanie, dzielenie itp. żeby było trudniej
  • Łączymy się w trójki tak, aby jedna liczba była sumą pozostałych
  • Odliczamy do pięciu i tworzymy pięć zespołów. Liczby można dodawać, odejmować, mnożyć, dzielić. Każdą liczbę można wykorzystać tylko raz.  Zadaniem jest otrzymać 100, albo wynik jak najbliższy tej liczbie.

Ważne jest, aby jak najczęściej zadawać pytania typu: jakie liczby zostały bez przydziału? Czy można wykorzystać wszystkie liczby jeśli uczestnicy ustawią się inaczej? Czy to ustawienie jest jedynym możliwym rozwiązaniem? Czy łatwiej jest złapać liczbę o 2 czy o 3 większą?

Materiały: karteczki z numerkami na sznurku – tyle ilu jest uczestników

You may also like

Spacer z malowaniem

Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Uczestnicy siedzą dookoła stołu (max 8 osób). Każdy ma kartkę i kredkę. Na sygnał prowadzącego wszyscy zaczynają coś malować (temat dowolny). Po 30 sek. wszyscy podają kartki osobom z prawej strony. Te rysują dalej zaczęty przez poprzednika rysunek wg własnej fantazji. Po kolejnych 30 sek. kartki znów zostają przekazane dalej, aż obrazki będą dokończone.

Na koniec obrazki wracają do osób, które je zaczęły, każdy może powiedzieć co chciał narysować, a co finalnie wyszło.

Podczas rysowania nie wolno się komunikować.

Materiały:

  • kartki
  • kredki

You may also like

Rozśpiewana Bakteria

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 5]

Uczestnicy stoją w kręgu. Osoba prowadząca podnosi ręce do góry i kręci dłońmi młynki śpiewając „And up tyryrytyrytyry” robi skłon i przy kostkach znów kręci dłońmi śpiewając „…And down tyryrytyrytyry”, potem zgina się w prawo, kręci młynki i śpiewa „…and right tyryrytyrytyry”, potem w lewo „…and left tyryrytyrytyry”, następnie szybko prostuje się, podnosi ręce w górę, skłania się do kostek, w prawo i lewo, śpiewając „UP, DOWN, RIGHT, LEFT…AAAAAND ACTION” na „and action” prowadzący prostuje się, podskakuje i dotyka ramion osób po prawej i lewej stronie. Cała piosenka powtarza się z tymi dwiema osobami, które na koniec dotykają ramion kolejnych osób. Piosenka toczy się tak długo, aż „zarażeni” będą wszyscy uczestnicy.

You may also like

Chodzi lisek koło drogi

Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Uczestnicy stoją w kręgu, trzymając ręce za plecami – dłońmi do góry, tak żeby lisek mógł łatwo położyć na ręce chusteczkę. Jedna osoba – lis chodzi poza kręgiem z chusteczką w ręce. Wszyscy mówią:

Chodzi lisek koło drogi,

nie ma ręki ani nogi,

kogo kitą przyodzieje,

ten się nawet nie spodzieje.

Lis wkłada jakiejś osobie chusteczkę w rękę i ucieka, a osoba ta goni go. Lis stara się szybko okrążyć koło i stanąć na zwolnionym miejscu. Jeśli mu się to uda, zostaje w kole, a osoba z chusteczką jest liskiem. Jeśli osoba goniąca złapie lisa, wraca do koła, a lis dalej chodzi z chusteczką .

Jest jeszcze jedna wersja wierszyka do opowiadania.

Chodzi lisek koło drogi,

cichuteńko stawia nogi,

cichuteńko się zakrada,

nic nikomu nie powiada.

Modyfikacje:

Uczestnicy mogą również siedzieć po turecku, ta wersja uda się przy większej liczbie uczestników, bo będzie trudniej zacząć gonić.

Dodatkowo, zamiast chusteczki możemy użyć niewielkiej piłeczki czy innego drobnego przedmiotu.

 Materiały: chusteczka

You may also like

Elektryczny wąż

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 5]

Po okolicy krąży niebezpieczny elektryczny wąż. Aby go pokonać uczestnicy muszą go zdeptać.

Jedna osoba imituje ruchy węża trzymając długi sznurek i energicznie nim wywija. Reszta grupy stara się go nadepnąć. Osoba, która pierwsza nadepnie węża wygrywa. Do zabawy można wprowadzić modyfikację/utrudnienie. Gdy komuś nie uda się nadepnąć węża, bądź zostanie przez niego trafiony – odpada. Możne też zostać wyeliminowany na kilka minut.

Materiały: długi sznurek

You may also like

Autograf King-Konga

Click to rate this post!
[Total: 2 Average: 4]

Dzielimy uczestników na grupy (max 8 osób), każda z nich wymyśla sobie osobę, której autograf chciałaby zdobyć – King Konga, Johnego Deppa itp. Każda grupa wybiera trzy osoby, które będą miały zawiązane oczy. Dwie z nich trzymają pionowo duży arkusz papieru, a trzecia osoba stojąca naprzeciwko nich trzyma nieruchomo flamaster. Reszta grupy musi umiejętnie wydawać polecenia typu (w górę, w dół, w bok itp.) do osób trzymających arkusz, tak aby powstał podpis. Która grupa zrobi to szybciej lub ładniej wygrywa.

Materiały:

  • tyle arkuszy papieru ile będzie grup
  •  flamastry
  • chusty do zawiązania oczu

You may also like

Pin It on Pinterest